Þuursuz bir yol alýþ

Elinde boþ bir valizle…

Yol belli olmayýnca yük de olmazmýþ

Yük belli olunca yol da yol olmazmýþ

Öylece yürümek gerek

Bir duvarýn üstüne doðru

Tastamam bir çarpma olmalý

Kendi yaþam duvarýnýn içinden geçebilmeli

Ve;

Yürümelisin sadece

Yolda…

Hangi gün alýp baþýmý öylece bir yolculuða çýksam ve de kendime dair sözlerin ardýnda olsam, yine kendimde bulurum kendimi. Biliyorum ben hep ordaydým, kendimde ve kendimleydim; ara ara bir parçam çýkýp alemi seyrederdi usul usul ki bakardý ki alem seyreylermiþ beni… Kim kime bakacakmýþ, kim kime bakadurmuþ; peki ya gören var mýymýþ? Görebilmek elbet yanýndakini, farkýna varmak ve farklýlýðýný kabul etmek. Ayrý bir duruþ ve ayrý bir varoluþa tanýklýk etmekti elbet bu yanyana duruþlar; yoksa iç içe geçip kaynaþmalara ya da için içinde kaybolmalara durmak deðildi.

Bir gün öyle yaralý bir kuþun yanýnda bulur kendini insan durur ve yardým etmek ister o yaralý kuþa. Kanadýný sarar, karnýný doyurur ve sonra kuþ gözünü açar ve öylece gözünün içine bakar ona yardým edenin. Sonra yardým eden bakar ki yardým ettiði o yaralý kuþ deðildi aslýnda kendi kanadýydý onarmaya çalýþtýðý, kendisiydi artýk biraz daha uçabilir hisseden kendini. Yaralý kuþ öylece teslim etmeseydi kendini ona yardým edene; ya da yardým eden o yaralý kuþun yanýnda kalýp ona yardým etmeyi seçmeseydi; ikisi de kanadý kýrýk dolaþacaktý. Ýkisi de uçmaya biraz daha uzak, kendini onarmaya, kendi gözlerine bakmaya, öylece birine teslim olmaya ve öylece birini yanýna almaya hep bir adým daha uzak kalacaktý.

Zordu oysa insanýn ben yaralýyým demesi; ölüyorum derdi de insan en çok, yaralýyým demezdi. Oysa hangimiz yarasýzdýk ki yaþamda, hangimizde izler yoktu yaþama dair ve hangimiz akça pakça hiçbir yere ya da hiç kimseye temas etmeden ilerliyorduk. Peki ya temas etmeden ilerliyor olsaydýk, yaþanmýþ bir yaþam olacak mýydý? Yaralanmayý göze alamasak ve de mevcut yaralarýmýzýn onarýlmasý için birilerine teslim olamasak ve de kendi yaralarýmýzý onarmaktan uzak olsak; yaþantýmýz dediðimiz þey nasýl bir þey olacaktý?

Ya seni sevmeyi bildim
Ya hep sende yaþamayý
Ya bir çizgi çizip kanattýn içimi
Ya da bir derya serdin önüme tuz kokan, yosun kokan
Ya her þey sendeydi
Ya da sen her þeydin benim dünyamda
Ya bir adadan seslenirdin bana
Ya da beni alýr o adaya götürürdün
Ya he-ce-ler-di seni oluþturan
Ya da sen senken bir heceydin
Ya sestin dünyamda öyle ellerimden taþan dem dem
Ya süstün düþümde, sadece kendime sakladýðým hecede
Ya söz/dün sen ya dil/din
Beni benden taþýran, beni bana taþýyan,
Beni/sana anlatan, seni/bana yazdýran
Ben/sen evreninin þahidiydin
Ellerimden taþtýn, taþtýn
Sen, kelime/ler oldun hayat verdin söze
Kelimelerdi sevdiðim
Kelimelerdi bildiðim
Kelimelerdi seçtiðim

Yaþamýmýn tek gerçek þahidiydi kelime/ler
Belki de bu yüzdendi yalnýzlýðým
Bu yüzdendi hep en iyi bildiðim dili konuþma çabam
Bu yüzdendi bu dile kelimeler dolusu sarýlmam

Þimdi yaþamýn kýyýsýnda öylece uzanýp soluklanmaktalar
Nedir bu sessizlik, nedir bu sözsüzlük…
Kamaþýklýðýydý yaþamlarýn kelimeleri durduran
Kelimeler anlatacaktý her þeyi aslýnda ancak
Can buna dayanacak güçte deðildi henüz
Can, içe doðru yazýyordu
Can, içe doðru yaþýyordu
Can, içe doðru akýyordu

Yaþam bir anlam arayýþýydý sayýsýz zamanlarýn sarmalýnda...

Oysa anlamý bulmanýn tek yolu onu eyleme geçirmekti...


Sadece düþünmek varolduðunu göstermek için yeterli olamýyor. Ancak düþündüðünü eyleme dökmek, düþünce eylemini ifade eyleminde bulunmak bir varoluþ delili olabiliyordu.

Anlam, kendin için aradýðýný anbean gerçekleþtirme yolunda olmaktý. Anlam peþinde olduðun þeyi kovalamak deðil, onu yaþamaktý...

Anlama ulaþtým sanýrým eyleme geçme vakti geldi demeden eyleme geçmiþ olarak...

Küfür ile dünya durmaz, zulüm ile durur…

Koçibey

Belirli bir düzen içinde bir þeyin yerini belirlemekle mahiyetini belirlemek ayný þeydir. Bir varlýðý olmasý gereken yerden alýp bir baþka yere koymak, yani onun mahiyetini belirleyememek o varlýða zulümdür. Her þey yerli yerinde iken asýl varlýktýr; olmasý gereken yerde deðilse, algýlanan o varlýk gerçek varlýk deðil, varlýðýn gölgesidir.

Oysa kozmoz düzen demektir ve her þey belirli bir düzen içindedir burada. Ayný iyi idea etrafýnda kendi varlýðýnda duran kendi mahiyetine sahip olan varlýklardýr. Burada varlýklar birbirleriyle özdeþim kurarak ayný olmaklýðý yaþarlar. Ayný idea etrafýnda aynýyette olarak. Belirli bir özdeþim zemini oturttuktan sonra baþkalýktan söz etmek mümkün olacaktýr. Aynýyetin baþkasý onun gölgesidir.

Herkes kendi mahiyetini belirleyip bütünü içindeki yerini belirlerse iyi edea’da düzen içinde sürecektir yaþamlar. Oysa varlýkta olunamamak, belirlenememek, yerli yerine oturtulamamak kaos demekti bu da zulmü getirirdi.

Bilmemek ya da sanrýlar seviyesinde kalmak, puzzle’ýn daðýlmasýydý, düzenin ve birliðin bozulmasýydý. Bir þeyi kendimiz için farketmek (özü sezmek), tam da kendi  açýmýzdan çözmek hem de iyi ideasý içindeki yeri açýsýndan çözmekti. Belirlemek, determine etmek, sýnýrlarýný belirlemek…

Gölgelere düþtüðüm bir anda zulüm düþtü yüreðimin içine… Oysa hep yerli yerimdeydim ben ve hep bir düzenin içinde sürüyordu akýþým; hep ilerliyor her an yer deðiþtiriyordum ama düzen hiç bozulmuyordu. Þimdi nerden çýktý bu gölgeler peki ya bana zulmeden kim?

Bir kiraz çiçeðinde gülümsedim geceye

Öyle bir festival havasýnda açtý kiraz çiçekleri

Beyazdan kýrmýzýya yolculukta

Pembeye takýlmýþtý coþkunun dallarý

Narin ince hassas yollar gibi kývrýmlar

Her bir köþede bir baþka çiçek

Bir baþka tebessüm

Kiraz çekti caným,

Kýrmýzý, dolgun dudaklar gibi

Kiraz gülümsedi

Sen de gördün mü?

Bir romaný yaþar gibi yazmak

Ya da yazar gibi yaþamak

Buydu konuþmak, buydu yaþamak suskun diyarlarýnda yol almaya durmuþ yolcu için… Yolcu susardý ya dem dem iþte en çok o zamanlarda konuþurdu; böyle zamanlarda yaþam biriktirdiði tüm kelimelerini önüne fýrlatýrdý yolcunun. Yolcu susardý, çünkü konuþmak için bir titreþime sese ihtiyaç duyulurdu; oysa yolcu kelimelerin arasýnda saklambaç oynamaktaydý, kelimeleri birleþtirerek bir yaþama dönüþtürmeye çalýþýrdý. Zordu kelimeleri bir yaþam yolunun kalýbýna sokmak, kelimeler baþýna buyruktu; zaman tanýmazdý, mekan bilmezdi, sýraya dizilmezdi yola gelmezdi…

Yolcu susardý… Ýþte tam da o zamanlarda konuþurdu; ayný anda hücum ederdi tüm kelimeler, cümle kurmana izin vermezdi çünkü sonsuza uzanan bir dizeydi cümle kelimeler için, sonuna nokta konulmazdý. Ne zaman ki noktalar, virgüller kelimeleri daraltma hakkýný elde ettiler iþte o zaman daha da çok sustu yolcu…